Over mezelf

Ik ben 31 jaar. Toen ik 5 jaar was werd ik ziek Het resultaat was dat ik doof werd. Ik heb mijn ouders en twee broers. Ik ben getrouwd en heb een kind. Mijn vrouw is ook doof van kind af aan. In woon in de stad DehraDun  en ik ben de secretaris van de Unttranchal Welfare Associatie voor Doven.

Mijn verhaal

Ik werd doof toen ik 5 jaar was. Daardoor had ik te kampen met veel problemen. En mijn ouders ook. Een speciale school was er een van. Voordat ik mijn gehoor verloor zat ik op een gewone school. Toen ik doof was zei de hoofdonderwijzer:”Je kan niet meer horen en het is moeilijk voor ons om jou les te geven. Dus je moet van school af en naar een dovenschool gaan.”

Mijn ouders stuurden me naar een school voor doven zodat ik mijn lessen kon blijven volgen. Dit was geen goede school. Geen van de studenten kon lezen of schrijven en de onderwijskrachten konden niet goed overweg met gebarentaal. Ik deed erg mijn best om de middelbare school af te maken.

Mijn familie kende geen gebarentaal. Men sprak gewoon met mij en dat was voor mij erg moeilijk. Toen ik 20 jaar was kon ik goed overweg met gebarentaal en ik ontmoette verschillende mensen uit andere delen va  het land. Ik voelde dat dove mensen minder onderlegd waren en dat de samenleving doven zag als minderwaardig. De levenswijze en samenleving van normale mensen staat op een hoger plan vergeleken met die van doven. Normale mensen kunnen snel succes behalen, maar niemand helpt doven om dat ook te kunnen bereiken. Het resultaat daarvan is dat ik het erg vervelend vind dat doven en hun familieleden niet de vereiste medewerking krijgen van de samenleving in dit opzicht

Daarom ben ik begonnen met mijn eigen dovenclub, zodat de dovensamenleving daarvan kan profiteren. Ik startte mijn club in 1990. Toen we begonnen hadden 4-5 leden, maar nu hebben we er 100. Met de hulp van deze club helpen we alle andere doven die in andere steden wonen of in andere delen van het land. Door deze club bevorderen we gebarentaal in de maatschappij, we helpen doven met hun huwelijkssluiting, we helpen verschillende scholen, zetten mensen in die gebarentaal beheersen en helpen doven om hulp van de regering te krijgen.

We zijn nog steeds druk bezig om de dovensamenleving te laten concurreren met de samenleving die kan horen. En ik weet zeker dat God ons helpt.