DFI Online Magazine--Senior Edition

Jullie kennen mij niet, dus ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Mirela en ik kom uit Roemenië, ik ben 30 jaar oud en ik heb quadriplegie(C5). Toen ik 22 was, op een koude lente avond in 1992, gebeurde de tragedie van m'n leven. Door een zwaar auto ongeluk liep ik ernstig ruggenmergletsel op. Sinds die tijd heb ik posttraumatische quadriplegie. Ik kan m'n lichaam niet voelen of bewegen, helemaal niet. Ik kan nauwelijks m'n armen bewegen. Met veel moeite lukt het me m'n brieven te typen op een microcomputer, alleen met m'n linkerhand en met een kleine prothese als vinger. Maar als m'n armen moe worden, moet ik af en toe een pauze inlassen om te rusten, anders krijg ik last van samentrekkingen waardoor ik nog moeilijker kan schrijven. Dus kortgezegd kan ik niks zelf, ik ben totaal afhankelijk van de mensen in m'n omgeving (in mijn geval m'n familie)

Je kan je niet voorstellen hoeveel ik lijdt onder m'n situatie. Ik woon in een kleine flat zonder lift met m'n familie(m'n ouders die allebei erg ziek zijn en oud en een oudere broer) Lieve vrienden, ik hoop dat jullie me geloven als ik zeg dat ik in de 8 jaar sinds het ongeluk maar vijf keer buiten ben geweest. En nu is het alweer vijf jaar geleden sinds de laatste keer Ik kan nergens heen... Waarom niet? Omdat er hier geen rekening wordt gehouden met mensen in een rolstoel, er zijn geen voorzieningen...

We wonen in heel verschillende delen van de wereld. Je kunt je niet voorstellen hoe het hier is, hoe zwaar het leven is hier. Ik denk dat we zo'n vijftig jaar op jullie achterlopen, op z'n minst. Lieve vrienden, het is erg moeilijk voor mij om zo geïsoleerd te leven op mijn leeftijd. Ik wil graag een sociaal leven, ik heb behoeftes. kortom, ik wil voelen dat ik nog leef.

Dit is de reden dat ik jullie schrijf, ik voel me erg alleen en ik heb meer vrienden nodig die mijn bijzondere situatie begrijpen, ik heb een vriend nodig die mij kan helpen op de een of andere manier.

Over mezelf als persoon kan ik je vertellen dat ik voor het ongeluk altijd vrolijk was en gezond, mooi, een optimist..Ik lachte altijd. Nu ben ik het leven zat, ik voel niet dat ik leef, ik ben erg verdrietig, depressief, eenzaam ondanks het feit dat ik altijd thuis ben met iemand van m'n familie.

Over Roemenië kan ik zeggen dat het een erg mooi land is, maar ook heel arm. Het leven hier is moeilijk en de meerderheid van de mensen hier is ontevreden. Er zijn veel stakingen, mensen willen hebben waar ze recht op hebben en hopen op een beter leven in de toekomst. Maar de inkomens zijn veel te laag, en vallen in het niets bij de hoge prijzen. Alles wordt steeds duurder. Het eten is erg duur hier. Alles is duur hier. Ons geld heeft geen waarde zoals dollars. Kortom het leven is hier moeilijk en de meesten hebben het zwaar.

Lieve vrienden, ik heb jullie in het kort verteld wie ik ben en m'n levensverhaal verteld en ook hoe het leven is in m'n land. Ik geef toe dat ik heel graag wil dat jullie m'n vrienden worden, en als jullie me antwoorden, schrijf me alsjeblieft iets over jezelf. Ik eindig m'n brief nu en ik wens jullie allemaal het beste, heel veel geluk en gezondheid.