Een doof lid van een zangduo Op weg naar beroemdheid

geschreven door Yasuji Nojima
Vrijwillig Japans vertaler voor Deaf Friends International

 

Het is moeilijk om dove kinderen gebarentaal te leren. Tot grote teleurstelling van haar vader, vond de 4-jarige Erika uit Tokio gebarentaal leren maar saai. Maar op een middag kwam Erika thuis en begon onverwachts in gebarentaal te praten tegen haar vader, "Zullen we naar het park gaan morgen."

Wat was er gebeurd met Erika? Volgens een aflevering van een TV programma, leerde ze deze uitdrukking van een stel straatmuzikanten. Erika en haar moeder kwamen het duo tegen toen ze op weg naar huis waren van boodschappen doen. Erika was gefascineerd door het optreden van het duo en stond urenlang aan de grond genageld. 

Het jonge duo heet Atsu-Kiyo naar de namen van de 29-jarige Atsushi en de 27-jarige Kiyomi, en ze waren destijds helemaal niet populair. Ze zongen liedjes op straat onder begeleiding van de gitaar waar Atsu op speelde. Kiyo zong liedjes in gebarentaal, danste en zong het refrein. Het duurde niet lang voor kleine Erika de zanger imiteerde. "Zullen we naar het park gaan morgen" is ongetwijfeld een stuk van de tekst.

Atsu zal nooit de dag in de winter van 2001 vergeten toen een meisje hem een papiertje gaf tijdens een straatoptreden in een winkelgebeid in Tokio. Op het papiertje stond: "Mag ik een keer naast je staan en de tekst van je liedje in gebarentaal uitbeelden voor dove mensen?"

Kiyo, die Erika had gemotiveerd tegen haar vader te praten in gebarentaal, is een stevige dame die geboren is met behoorlijke hoorproblemen. Omdat ze doof was, dacht ze dat ze haar kinderdroom om zangeres te worden moest opgeven. Maar niets kon haar bij haar bij muziek vandaan houden: toen ze nog op school zat deed ze aan ritmische gymnastiek en twirling.

Atsu geeft toe dat dit bijgedragen heeft aan het verbeteren van haar mogelijkheden tot expressie. Hij was ook blij te weten dat zijn nieuwe partner het zachte lage geluid van zijn gitaar kon waarnemen. Als Kiyo een toon niet kon waarnemen, gebaarde Atsu haar hoger of lager te zingen. Uiteindelijk konden ze samen in mooie harmonie een liedje brengen.

Het muzikale optreden van het kersverse duo op hun favoriete plekje trok al gauw de aandacht van de lokale bevolking. Voorbijgangers bleven verbaast staan kijken en er begon zich een grote menigte te vormen rond Atsu-Kiyo. Ze kregen veel applaus! Ze werden al gauw de populairste trekpleister van het district.

In februari 2005 was het lot hen goedgezind. Het steeds populairder wordende duo had de aandacht getrokken van NHK, een uniek nationaal uitzendsysteem van de Japanse televisie, waarin hun nieuwe liedje als één van de "liedjes voor iedereen" werd gekozen en daardoor werd dit liedje,"De bus waar we in zitten", twee maanden lang dagelijks een paar keer uitgezonden.

Tokyoten kunnen hun live-optreden nu bijwonen in de Harajukustraat, een modern winkelcentrum dat veel buitenlandse bezoekers trekt. Ze hebben deze plek gekozen, omdat ze hier bekend kunnen worden met de reacties van een buitenlands publiek. Atsu-Kiyo wil graag op zoveel mogelijk straten in het buitenland zingen en dansen, hand in hand met dove mensen in het buitenland. 

Het duo zingt:

De bus waar we in zitten blijft maar rijden

Als het donker wordt blijft hij rijden

Rustig aan blijft hij rijden

Blijft hij rijden

Hij droomt een droom

 

Links:

http://www.office-yamato.com/atsukiyo/index.html

http://osaka.yomiuri.co.jp/possibility/030424.htm

In het Nederlands vertaald door Farida de Lang