Dr Helen Brooke Taussig

Napisal Stan Griffin, Deaf Friends International Specjalny korespondent.

Tlumaczone przez Marie i Jozefa Ross.

Helen Brooke Taussig pracowala na odziale pediatrycznym kadriografii prowadzac badania nad "blue baby" syndrom i poczynila kluczowe kroki w rozwoju prac przy operacji na otwartym sercu w latach piedziesiatych. Pomogla rowniez  uniknac kryzysu w USA, kiedy zeznawala w sprawie fatalnego efektu leku thalidomide'u, ktory przyjmowaly kobiety w ciazy w Europie, w latach szesciesiatych.

 
Dr Taussig otrzymala wiele odznaczen i nagrod w ciagu swej medycznej kariery. Niektore z nich to: francuska Chevalier d'Honneur, wloska Feltrinelli Prize, peruwianska Presidential Medal of Honor, Albert Laskera nagroda za nadzwyczajny wklad do medycyny, Elizabeth  Blackwell nagroda (dawana kobietom, ktorych zycie jest przykladem nadzwyczjnego oddania w niesieniu pomocy ludziom) i USA Medal Wolnosci (przyznany przez Prezydenta Lindon B. Johnsona w 1964r.)
 
W dodatku, Dr. Taussig byla jedna z pierwszych kobiet, ktora otrzymala profesure w Johns Hopkins School. Jak rowniez pierwsza kobieta, ktora otrzymala najwyzsze honory w tejze uczelni i pierwsza kobieta, ktora zostala prezydentem American Heart Association.
 
Jej osiagniecia staja sie bardziej imponujace jezeli zwrocimy uwage, ze w 1927r. gdy byla graduowana w Johns Hopkinsa uczelni utracila sluch.  Zaczela tracic sluch w dziecinstwie po przejsciu kokluszu.
 
Dr. Taussig urodzila sie 24 maja w 1898 r. w Cambridge w stanie Massachusetts jaka najmlodsze dziecko w rodzinie czworga dzieci. Jej ojciec  Frank W. Taussig byl profesorem Harwardzkiego uniwersytetu i doradzca Prezydenta W. Wilsona. Jej matka  Edith Guild Taussig byla przyrodnikiem i umarla na gruzlice gdy Helen miala 11 lat.
 
Taussig byla slabym dzieckiem i opuszczala czesto zajecia szkolne. Jej sluch pogorszyl sie po przejsciu kokluszu. Cierpiala rowniez na dyslekcje (trudnosci z czytaniem i rozumieniem slowa czytanego), ale potrafila przezwyciezyc te trudnosci i ukonczyc wyzsza edukacje ze wspanialym rezultatem.
 
Ukonczyla szkole (Cambridge School dla dziewczat) i otrzymala graduacje w 1917 r. Zdobyla mistrzostwo w tenisie w ciagu dwoch lat studiowania w Radcliffe (szkola dla kobiet przy Harvardzie)
 
W 1921 r. zostala graduowana z bardzo dobrym wynikiem na californijskim uniwersytecie w Barckeley. Probowala zapisac sie do Harvardu, ale dopiero po 1945 r. zaczeto przyjmowac na uniwersytet kobiety. Rozpoczela studia na Harvardzie na wydziale medycznym i otrzymala przyrzeczenie na dwa kursy: Harvard Medical School i Bostonskiego Uniwersytetu.
 
Na Bostonskim Uniwersytecie studiowala anatomie. Profesor doradzil jej by specjalizowala sie w chorobach sercowych i zapisala sie do Johns Hopkins Universytetu w Baltimore, w stanie Maryland (jeden z niewielu uniwersytetow w USA akceptujacy w tamtych latach kobiety). Helen skorzystala z  rady profesora i graduowala sie w tej instytucji w 1927 r. W tym czasie utracila zupelnie sluch.
 
Wbrew tym wszystkim problemom Helen postanowila zaczac praktyke lekarska, a jako swoja specjalnosc wybrala dzicieca kardiologie. Nauczyla sie czytac z ust i "sluchac palcami" rytm serc pacjetow. Sadzi sie ze pewne jej inowatorskie osiagniecia techniczne maja miejsce dlatego, ze moze ona odroznic rytm normalnego serca od uszkodzonego raczej przez  dotyk niz przez sluch. "Ta subtelnie wyczulona wrazliwosc w polaczeniu z jej sila obserwacji, doprowadzila ja do najwazniejszych odkryc w dziedzinie leczenia chorob sercowych 20 wieku"....
 
Helen po dwu latach stazu w Johns Hopkins Hospital na wydziale kardiologii dzieciecej (Dom Heleny), w 1930 r. zostala wyznaczona ordynatorem i te pozycje utrzymala do swojej emerytury.
 
Dr Taussig zaczela studiowac przyczyny chorob sercowych i bardzo szybko zaczela interesowac sie wrodzonymi wadami serca. Sklasyfikowala i opisala wiele wad serca odpowiedzialnych za chorobe zwana "blue baby" (niemowleta, ktorych kolor po urodzeniu wskazuje na niedotlenienie krwi)
 
W koncu uswiadomila sobie, ze glowny fizjologiczny problem lezy w braku doplywu krwi do pluc.
 
Dr. Alfred Blalock przybyl do Johns Hopkins Hospital w 1941 r. Helen zasugerowala  otwarcie przewodow krwioobiegu, ktore moze dac odpowiedz na dziecieca nienormalnosc krwioobiegu, spowodowana nienormalnym obnizeniu poziomu tlenu w krwi. 
 
Oboje z Vivien Thomas (technik operacyjny), dostarczyly idei do operacji dzieci z tymi przypadkami. Po wielu eksperymentach w laboratorium "Blalock-Taussig procedure" procedura byla gotowa do zastosowania. Przedstawiona byla po raz pierwszy w listopadzie 1944r. Pacjet o wysokim zagrozeniu braku tlenu we krwi, doprowadzony do sinosci i nie mogacy jesc bez aparaty tlenowego.
 
Po operacji kondycja pacjenta poprawila sie... Lecz niefortunnie zmarl on pare miesiecy pozniej, po nastepnej operacji. Dwie dodatkowe operacje  przyniosly zmiany procedury, ktora okazala sie skuteczna w ratowaniu zycia i w nastepnych latach mozna bylo uratowac tysiace dzieci.
 
Taussig i Blalock opoblikowali wspolna prace w magazynie "Journal of the American Medical Association" opisujaca rezultaty ich osiagniec. To mialo natychmiastowy oddzwiek na calym swiecie. Obydwoje doktorzy mieli wiele klinicznych prezentacji w kraju i w Europie. Ich sukce spowodowal naplyw  wielu pacjentow  do Johns Hopkins Hospital i rowniez wielu lekarzy ze swiata, ktorzy chcieli nauczyc sie tej nowej technologii.
 
Dr. Taussig kontynuowala swoje  badania nad  wadami serca  i w rezultacie opublikowala wazna prace na temat wrodzonych wad serca "Congenital Malformations of the Heart,"  w roku 1947. Zostala mianowana profesorem pediatrii w roku 1959 i natepnie odeszla na emeryture  z Johns Hopkins Hospital  w 1963.
 
W latach siedemdziesiatych Dr. Taussig  przeniosla sie do  Pennsylwanii.  W maju 1986 zginela w wypadku samochodowym na trzy dni przed 88 urodzinami.
 
Nazwisko Dr. Taussig zyje do dzis w "Helen B. Taussig Children’s Pediatric Cardiac Center"  w szpitalu Johns Hopkinsa wdla upamietnienia zycia kobiety, ktora poswiecila  swoje zycie zagadnieniu "blue babies"
(niedotlenionych dzieci).