Dr Helen Brooke Taussig
Napisal Stan Griffin, Deaf Friends International Specjalny
korespondent.
Tlumaczone przez Marie i Jozefa Ross.
Helen
Brooke Taussig pracowala na odziale pediatrycznym kadriografii prowadzac
badania nad "blue baby" syndrom i poczynila kluczowe kroki w
rozwoju prac przy operacji na otwartym sercu w latach piedziesiatych. Pomogla
rowniez uniknac kryzysu w USA, kiedy zeznawala w sprawie fatalnego
efektu leku thalidomide'u, ktory przyjmowaly kobiety w ciazy w Europie, w
latach szesciesiatych.
Dr Taussig otrzymala wiele odznaczen i nagrod w ciagu swej medycznej
kariery. Niektore z nich to: francuska Chevalier d'Honneur, wloska Feltrinelli
Prize, peruwianska Presidential Medal of Honor, Albert Laskera nagroda za
nadzwyczajny wklad do medycyny, Elizabeth Blackwell nagroda (dawana
kobietom, ktorych zycie jest przykladem nadzwyczjnego oddania w niesieniu
pomocy ludziom) i USA Medal Wolnosci (przyznany przez Prezydenta Lindon B.
Johnsona w 1964r.)
W dodatku, Dr. Taussig byla jedna z pierwszych kobiet, ktora otrzymala
profesure w Johns Hopkins School. Jak rowniez pierwsza kobieta, ktora
otrzymala najwyzsze honory w tejze uczelni i pierwsza kobieta, ktora
zostala prezydentem American Heart Association.
Jej osiagniecia staja sie bardziej imponujace jezeli zwrocimy uwage, ze w
1927r. gdy byla graduowana w Johns Hopkinsa uczelni utracila sluch.
Zaczela tracic sluch w dziecinstwie po przejsciu kokluszu.
Dr. Taussig urodzila sie 24 maja w 1898 r. w Cambridge w stanie
Massachusetts jaka najmlodsze dziecko w rodzinie czworga dzieci. Jej ojciec
Frank W. Taussig byl profesorem Harwardzkiego uniwersytetu i doradzca
Prezydenta W. Wilsona. Jej matka Edith Guild Taussig byla przyrodnikiem
i umarla na gruzlice gdy Helen miala 11 lat.
Taussig byla slabym dzieckiem i opuszczala czesto zajecia szkolne. Jej
sluch pogorszyl sie po przejsciu kokluszu. Cierpiala rowniez na dyslekcje (trudnosci
z czytaniem i rozumieniem slowa czytanego), ale potrafila przezwyciezyc te
trudnosci i ukonczyc wyzsza edukacje ze wspanialym rezultatem.
Ukonczyla szkole (Cambridge School dla dziewczat) i otrzymala graduacje w
1917 r. Zdobyla mistrzostwo w tenisie w ciagu dwoch lat studiowania w
Radcliffe (szkola dla kobiet przy Harvardzie)
W 1921 r. zostala graduowana z bardzo dobrym wynikiem na californijskim
uniwersytecie w Barckeley. Probowala zapisac sie do Harvardu, ale dopiero po
1945 r. zaczeto przyjmowac na uniwersytet kobiety. Rozpoczela studia na
Harvardzie na wydziale medycznym i otrzymala przyrzeczenie na dwa kursy:
Harvard Medical School i Bostonskiego Uniwersytetu.
Na Bostonskim Uniwersytecie studiowala anatomie. Profesor doradzil jej by
specjalizowala sie w chorobach sercowych i zapisala sie do Johns Hopkins
Universytetu w Baltimore, w stanie Maryland (jeden z niewielu uniwersytetow w
USA akceptujacy w tamtych latach kobiety). Helen skorzystala z rady
profesora i graduowala sie w tej instytucji w 1927 r. W tym czasie utracila
zupelnie sluch.
Wbrew tym wszystkim problemom Helen postanowila zaczac praktyke lekarska, a
jako swoja specjalnosc wybrala dzicieca kardiologie. Nauczyla sie czytac z ust
i "sluchac palcami" rytm serc pacjetow. Sadzi sie ze pewne jej
inowatorskie osiagniecia techniczne maja miejsce dlatego, ze moze ona odroznic
rytm normalnego serca od uszkodzonego raczej przez dotyk niz
przez sluch. "Ta subtelnie wyczulona wrazliwosc w polaczeniu z jej sila
obserwacji, doprowadzila ja do najwazniejszych odkryc w dziedzinie
leczenia chorob sercowych 20 wieku"....
Helen po dwu latach stazu w Johns Hopkins Hospital na wydziale kardiologii
dzieciecej (Dom Heleny), w 1930 r. zostala wyznaczona ordynatorem i te pozycje
utrzymala do swojej emerytury.
Dr Taussig zaczela studiowac przyczyny chorob sercowych i bardzo szybko
zaczela interesowac sie wrodzonymi wadami serca. Sklasyfikowala i opisala
wiele wad serca odpowiedzialnych za chorobe zwana "blue baby" (niemowleta,
ktorych kolor po urodzeniu wskazuje na niedotlenienie krwi)
W koncu uswiadomila sobie, ze glowny fizjologiczny problem lezy w braku
doplywu krwi do pluc.
Dr. Alfred Blalock przybyl do Johns Hopkins Hospital w 1941 r. Helen
zasugerowala otwarcie przewodow krwioobiegu, ktore moze dac odpowiedz na
dziecieca nienormalnosc krwioobiegu, spowodowana nienormalnym obnizeniu poziomu
tlenu w krwi.
Oboje z Vivien Thomas (technik operacyjny), dostarczyly idei do operacji
dzieci z tymi przypadkami. Po wielu eksperymentach w laboratorium
"Blalock-Taussig procedure" procedura byla gotowa do
zastosowania. Przedstawiona byla po raz pierwszy w listopadzie 1944r. Pacjet o
wysokim zagrozeniu braku tlenu we krwi, doprowadzony do sinosci i nie mogacy
jesc bez aparaty tlenowego.
Po operacji kondycja pacjenta poprawila sie... Lecz niefortunnie zmarl
on pare miesiecy pozniej, po nastepnej operacji. Dwie dodatkowe operacje
przyniosly zmiany procedury, ktora okazala sie skuteczna w ratowaniu zycia i w
nastepnych latach mozna bylo uratowac tysiace dzieci.
Taussig i Blalock opoblikowali wspolna prace w magazynie "Journal of
the American Medical Association" opisujaca rezultaty ich osiagniec. To
mialo natychmiastowy oddzwiek na calym swiecie. Obydwoje doktorzy mieli wiele
klinicznych prezentacji w kraju i w Europie. Ich sukce spowodowal naplyw
wielu pacjentow do Johns Hopkins Hospital i rowniez wielu lekarzy ze
swiata, ktorzy chcieli nauczyc sie tej nowej technologii.
Dr. Taussig kontynuowala swoje badania nad wadami serca i
w rezultacie opublikowala wazna prace na temat wrodzonych wad serca
"Congenital Malformations of the Heart," w roku 1947.
Zostala mianowana profesorem pediatrii w roku 1959 i natepnie odeszla na
emeryture z Johns Hopkins Hospital w 1963.
W latach siedemdziesiatych Dr. Taussig przeniosla sie do
Pennsylwanii. W maju 1986 zginela w wypadku samochodowym na trzy dni
przed 88 urodzinami.
Nazwisko Dr. Taussig zyje do dzis w "Helen B. Taussig Children’s
Pediatric Cardiac Center" w szpitalu Johns Hopkinsa wdla
upamietnienia zycia kobiety, ktora poswiecila swoje zycie zagadnieniu
"blue babies"
(niedotlenionych dzieci).
