DOOF EN BLIND: TOEGEWIJD AAN HAAR PATIENTEN
door Stan Griffin, speciale verslaggever van Internationale Dove Vrienden
In het Nederlands vertaald door Willy van Ooij


 
Linda Medleau Jacobs is een gewaardeerde dierenarts, die gespecialiseerd is in huidziekten in kleine huisdieren. Ze heeft vele onderscheidingen gekregen en de lof van zowel collega's als studenten van de Universiteit van Georgia (UGA) Athens, waaraan ze al meer dan 20 jaar verbonden is.
 
Ze heeft een drukke agenda: lesgeven, werken in klinieken en research
(huidziekten en het testen van nieuwe procedures) schrijven en uitgeven van lesmateriaal en boeken, artikelen schrijven. Dr. Medleau heeft zelfs nog tijd om te kayaken en te skien met haar gezin: echtgenoot Gil Jacobs, een diergeneeskundige hartspecialist en de kinderen Rachel en David.
 
Wat Dr. Medleau  zo bijzonder maakt is het feit dat ze een van de 70.000 amerikanen is die en doof en blind zijn. Op dit moment ziet  ze zoiets als
een dikke mist en haar gehoor is 10 decibels van totale doofheid af.
 
Dr. Medleau is geboren in Cleveland, Ohio (1953) en ze kon zien en horen. Toen ze in de vierde klas zat begon haar gehoor achteruit tegaan. Zo begon het syndroom van Usher's (een zeldzame ziekte)  dat pas werd ontdekt toen ze en teenager was. Ze kon dit ondervangen door tijdens de les vooraan in de klas te zitten. Daardoor kon ze nog zonder hoorapparaat horen.
 
Maar doordat ze toch niet goed kon horen raakte ze sociaal wat geisoleerd en was verlegen en onzeker. Ze kon alleen zichzelf zijn bij dieren. Haar klasseleraar op de middelbare school moedigde haar aan om dierenarts te worden.

Toen ze op de middelbare school zat begon Dr. Medleau problemen te krijgen met zien in het donker. Een oogarts legde haar uit dat ze een oogaandoening had die niet behandeld kon worden: retinitis pigmatosa en dat het het netvlies betrof. Nadat ze de middelbare school verliet ging ze naar de Nationale Instituten voor Gezondheid in Bethesda, Maryland. De dokters bevestigden de diagnose en voorspelden dat dit pas zou gaan opspelen wanneer ze tegen de zestig zou lopen. Helaas was deze voorspelling niet juist.

Wat de voorspelling ook was Dr. Medleau volgde het advies van de klasseleraar en ging de kant op van de diergeneeskunde. Ze wist dat de doofheid en het blind zijn haar beperkingen zouden opleggen, maar ze wist dat ze zich aan kon passen.

Dr. Medleau ging naar de Staatsuniversiteit van Ohio en studeerde in 1979 af met een graad in diergeneeskunde en liep een jaar stage bij de Staatsuniversiteit van Michigan. Het verrichten van operaties kon dus niet want men draagt maskers gedurende de operatie en dan zou ze niet kunnen volgen wat er werd gezegd. Toen ze naar de alternatieven keek , werd huidziekten in dieren een aantrekkelijke keuze.

Dr. Medleau had succes met het verkrijgen van een positie voor een graad in de immunologie aan de Universiteit van Georgie (1982). Toen liep ze twee jaar stage in de dermatologie aan de Universiteit Van Pennsylvanie. Toen ging ze spoorslags terug naar UGA en werd specialist in  huidziekten voor huisdieren. In 1988 werd ze  buitengewoon hoogleraar en na zeven jaar werd ze gewoon hoogleraar.

Ze geeft grif toe dat ze het zonder de bestaande technologie niet allemaal zou kunnen doen. In 1992 kreeg ze behoefte aan hulpmiddelen. Haar hoorapparaat voldeed niet meer. Dat werd vervangen door een kleine radio. Een assistent gaf op die manier vragen door van studenten.

In 1995 kon dr. Medleau niet meer zonder hulp lezen. Haar computer was uitgerust met Zoom Text om alles dat ze las te vergroten. Het volgende jaar begon ze Braille te studeren. In 1998 lukte het niet meer met de computer. Haar gehoor en gezichtsvermogen waren erg achteruitgegaan. Vergroten van gedrukte tekst ging niet meer, want het was vreselijk vermoeiend en ze kon niet focusseren. Toen zocht ze hulp bij het Helen Keller Centrum Voor Doof-Blinde jongeren en volwassenen. Een adviseuse daar zocht naar andere mogelijkheden. Ze raadde het volgende aan:

Een nieuwe computer met Microsoft Windows en JAWS voor Windows spraaksynthese software; Open Book om documenten te scannen; iets om Braille te drukken; een 45-cell Braille Window dat Braille laat zien; en nog meer moderne hulpmiddelen.

Behalve al deze hulpmiddelen is Dr. Medleau afhankelijke van persoonlijke hulpverlening. Als ze klinisch werk doet met de huisdieren aan de Kleine huisdieren Kliniek van de Universiteit, wordt ze bijgestaan door diergeneeskundigen die nog in opleiding zijn. Die beschrijven hun waarnemingen en praten over de medische geschiedenis van de patienten.

Dr. Medleau onderzoekt de dieren met haar handen en bespreekt dan met anderen de diagnose en de behandeling. Ze kan medicijnen voorschrijven met de hulp van een dermatologisch technicus.

In haar klinische dermatologie klassen heeft Dr. Medleau tegenspoed gebruikt als een manier om haar studenten te onderwijzen. Die zeggen dat zij hen aanmoedigt om al hun zintuigen – gehoor, gevoel en reuk alsmede gehoor – in hun onderzoeken te gebruiken. Dr Medleau was een van de eersten om oplossingen via simulatie in het klaslokaal te onderwijzen.

Een paar woorden die gebruikt zijn door collegae en studenten om Dr. Medleau te omschrijven zijn: “inspirerend”, “steungevend”, “economisch”, “enthousiast”, “buitengewone leerkracht”, “vernieuwend”, “toegewijd” en “bereikbaar”.

Dr. Medleau heeft gedurende haar uitzonderlijke carriere een behoorlijk aantal onderscheidingen in de wacht gesleept.

Dr Medleau heeft een ook een publicatie op haar naam staan ‘Dermatologie voor Kleine Huisdieren: een Kleuren Atlas en een Therapeutische Gids.”

“Rolmodel” is een andere omschrijving voor Dr. Medleau van haar studenten, en dat is misschien wel het mooiste compliment van allemaal.