Sue Thomas-"Alleen als we stil zijn kunnen we God leren horen".
Geschreven door Stanley Griffin, speciale bijdrager voor Deaf Friends
International.
Een nieuwe tv-serie in de Verenigde Staten is een "ongekend...baanbrekend..."
programma.
Het is de eerste serie die gaat over de levenservaringen en de carriere van
een dove vrouw met een slechthorende in de hoofdrol. De twee jonge vrouwen die
aan dit project meedoen zijn voormalig F.B.I.-agente Sue Thomas en actrice
Deanne Bray. De serie heet "Sue Thomas, F. B. Eye."
Sue Thomas heeft 31/2 jaar gewerkt bij het hoofdkwartier van de F.B.I. in
Washington D.C. Ze begon op de afdeling vingerafdrukken en maakte promotie
naar de afdeling geheine bewaking, omdat ze goed kan liplezen.
Voordat ze bij de F.B.I. terechtkwam was haar leven al net zo dramatisch als
de tv-serie. Wat begon als een persoonlijk drama zorgde er uiteindelijk voor
dat ze onvoorstelbaar veel bereikte en beroemd werd.
Sue Thomas werd geboren in Ohio, vlakbij Youngstown en op de leeftijd van 6
maanden merkte ze dat ze helemaal niet kon horen. Ze zegt:"Geen enkele
specialist in dit land kan me vertellen hoe en waardoor ik mijn gehoor ben
kwijtgeraakt."
Toen haar ouders realiseerden dat ze doof was, hebben ze haar naar diverse
doktoren meegenomen voor operaties en experimentele behandelingen, maar niks
hielp.
Ze heeft uitvoerige therapie ondergaan in het Centrum voor Gehoor en Spraak in
Youngstown. Daar heeft ze leren liplezen en geleerd natuutlijk te praten met
behulp van een logopedist.
Haar tijd op de basisschool was soms onplezierig. Klasgenoten lachten haar uit,
omdat haar spreekstem nasaal klonk. "Ik praatte erg raar", zegt ze.
De steun van haar ouders gaf haar zelfvertrouwen en zorgde ervoor dat ze goed
ging functioneren in de horende wereld.
Sue Thomas nam muzieklessen
(piano en trompet). Ze begon ook te rolschaatsen en dit werd haar favoriete
activiteit. Ze deed mee aan een wedstrijd en op 7-jarige leeftijd won ze
een beker in Ohio, ze werd de jongste freestyle rolschaatskampioen ooit. Haar
trofee was groter dan degenen die haar klasgenoten hadden; dat was een
oppepper voor haar zelfvertrouwen.
Ze kreeg een graad in politieke
wetenschappen en internationale relaties van de Springfield Universiteit in
Massachusetts (1976)."Ik heb er 8 jaar over gedaan," vertelde ze.
Nadat ze afgestudeerd was heeft ze een poos gewerkt bij de Case Western
Universiteit in Cleveland. Toen ze weer terugkeerde in Youngstown, leerde
ze gebarentaal. Toen las ze een vacature van de F.B.I voor het
kantoor in Washington. Ze besloot te solliciteren; Op 30-jarige leeftijd begon
ze met haar nieuwe baan.
Haar eerste opdracht was
vingerdrukken onderzoeken. Toen ze op die afdeling werkte, begon ze een
programma voor dove mensen. De theorie was dat ze door hun slechthorendheid
niet afgeleid zouden worden. Het werk dat ze toen deed, 40 uur per
week de lijntjes van vingerafdrukken tellen, was erg saai en
monotoon.
Een paar maanden later werd haar
door een paar agenten gevraagd eens te kijken naar een
beveiligingsband die door een technische fout geen geluid had. Omdat ze
uitstekend kon liplezen was ze in staat te vertellen wat de personen op de
band zeiden, zodat de agenten hun werk konden voltooien.
Door dit succes kreeg Thomas
een welkome promotie, ze mocht voortaan werken op de afdeling geheime
bewaking.Ze kon op straat de gesprekken tussen criminelen zien, zelfs vanaf
een verre afstand. Maar het grootste deel van de tijd zat ze voor een
televisie naar videobanden te kijken. Ze werkte aan zaken als
witte-boorden-criminaliteit, fraude en diamantensmokkel. In haar vrije tijd
gaf ze rondleidingen in het F.B.I. hoofdkwartier.
Sue Thomas verliet de F.B.I.
in 1983 vanwege medische redenen. Als ze gewild had, had ze terug kunnen komen,
maar ze wilde meer dan het "Washington D.C.-gebeuren".
Ze ging in 1984-1985 naar de
"Columbia
Graduate School of Bible and Missions" in Zuid-Carolina. Ze
was opgegroeid in een gezin dat erg christelijk gezind was. Als kind had ze
een foto van Jezus aan haar slaapkamermuur hangen. Haar grootste wens
in dit leven was om "de liefde en vergeving van God via zijn Zoon te
verkondigen". Sue geloofde dat ze met Gods hulp alles kon. Ze zei ook
vaak:" Als God een deur sluit, opent hij een andere".
In 1994 verhuisde ze terug
naar Ohio om bij haar bejaarde ouders te zijn. Met z'n drieën maakten ze
plannen om in een flat te gaan wonen, maar twee maanden voor de
verhuizing stierf haar vader.
Het idee om van haar leven een
tv-serie te maken, kwam kort nadat ze haar biografie, Silent Night
geheten, had gepubliceerd (in 1990). Twaalf jaar later, na veel overleg,
afwijzingen, conflicten, was de serie klaar om uitgezonden te
gaan worden.
Het was uiteindelijk een
e-mail die de doorslag gaf. Een nieuwe omroep, PAX geheten, wilde graag originele
series uit gaan zenden.Twee broers, Dave en Gary Johnson, waren
ingehuurd om van Sue's verhaal een script te schrijven. Omdat ze nog druk
waren met een ander project, werd het schrijven van het script
steeds uitgesteld. Ze stuurde ze een e-mail om ze te herinneren dat ze nog
leefde en dat ze bad dat het project door hen zou worden gedaan.
Toevallig lazen ze haar e-mail op dezelfde dag dat de omroep een deadline
had. Op dat moment besloten ze om toch de serie "Sue Thomas, F. B.
Eye" uit te gaan zenden.
De serie laat een christelijke
carrière-vrouw zien in een exotische werkomgeving. Het is losjes gebaseerd
op Sue's ervaringen in Washington. Ze heeft intens meegewerkt aan de
productie van de serie. Ze hielp mee met reviseren en was regelmatig
aanwezig op de set in Canada. Ze speelde een belangrijke rol in het
selecteren van de actrice die haar speelt- Deanne Bray.
Sue Thomas krijgt
hulp van een hond die voor haar hoort, hij is getraind om dove mensen te
helpen en laat hen weten wanneer de telefoon rinkelt of als er iemand
aanbelt. In de serie is hij een golden retriever die Levi heet. In het echt
had Sue, nadat ze de F.B.I. verlaten had, ook een hond die Levi
heette (hij was geen golden retriever en is inmiddels overleden). Nu heeft
ze een golden retriever die Gracie heet, helaas heeft zij kanker. Sue zegt,
"Dus eigenlijk spelen mijn beide honden in de serie mee."
Sue heeft ooit drie
maanden met haar hond vastgezeten op Hawaï, omdat dieren die voor
het eerst op het eiland komen, vanwege de wetgeving drie maanden in
quarantaine moeten. Sue doet de staat nu een proces aan, ze wil dat
hoor-honden buiten die wet vallen. De rechtszaak begint in februari
2003.
Sue Thomas is een
populair en inspirerend spreker geworden, ze reist van stad naar stad door
het land.
Om het programma te
promoten werd ze geïnterviewd door Tv-Guide en ze kwam ook bij de Today
Show. Ze werkt ook aan een nieuw boek.
Vorig jaar, op
51-jarige leeftijd, werd Sue geconfronteerd met een nieuwe uitdaging:
Ze heeft MS, en hierdoor gaat ze niet alleen slecht lopen, maar ook haar
ogen (die belangrijk zijn om te kunnen liplezen) gaan achteruit. Ze weigert
ook God de schuld te geven, ze zegt dat ze een nieuwe reis begonnen is
en dat God haar de vele paden laat zien die mensen gaan in dit leven, zodat
ze die beter kan begrijpen.
Sue hoopt dat
mensen kunnen leren van haar tv-personage, vooral kinderen met een handicap
en hun ouders die het er moeilijk mee hebben. "Het is mijn doel om
hoop te brengen" , zegt Sue.
