Sue Thomas-"Alleen als we stil zijn kunnen we God leren horen".

Geschreven door Stanley Griffin, speciale bijdrager voor Deaf Friends International.


Een nieuwe tv-serie in de Verenigde Staten is een "ongekend...baanbrekend..." programma.
Het is de eerste serie die gaat over de levenservaringen en de carriere van een dove vrouw met een slechthorende in de hoofdrol. De twee jonge vrouwen die aan dit project meedoen zijn voormalig F.B.I.-agente Sue Thomas en actrice Deanne Bray. De serie heet "Sue Thomas, F. B. Eye."

Sue Thomas heeft 31/2 jaar gewerkt bij het hoofdkwartier van de F.B.I. in Washington D.C. Ze begon op de afdeling vingerafdrukken en maakte promotie naar de afdeling geheine bewaking, omdat ze goed kan liplezen.

Voordat ze bij de F.B.I. terechtkwam was haar leven al net zo dramatisch als de tv-serie. Wat begon als een persoonlijk drama zorgde er uiteindelijk voor dat ze onvoorstelbaar veel bereikte en beroemd werd.
Sue Thomas werd geboren in Ohio, vlakbij Youngstown en op de leeftijd van 6 maanden merkte ze dat ze helemaal niet kon horen. Ze zegt:"Geen enkele specialist in dit land kan me vertellen hoe en waardoor ik mijn gehoor ben kwijtgeraakt."
Toen haar ouders realiseerden dat ze doof was, hebben ze haar naar diverse doktoren meegenomen voor operaties en experimentele behandelingen, maar niks hielp.

Ze heeft uitvoerige therapie ondergaan in het Centrum voor Gehoor en Spraak in Youngstown. Daar heeft ze leren liplezen en geleerd natuutlijk te praten met behulp van een logopedist.

Haar tijd op de basisschool was soms onplezierig. Klasgenoten lachten haar uit, omdat haar spreekstem nasaal klonk. "Ik praatte erg raar", zegt ze. De steun van haar ouders gaf haar zelfvertrouwen en zorgde ervoor dat ze goed ging functioneren in de horende wereld.

Sue Thomas nam muzieklessen (piano en trompet). Ze begon ook te rolschaatsen en dit werd haar favoriete activiteit. Ze deed mee aan een wedstrijd en  op 7-jarige leeftijd won ze een beker in Ohio, ze werd de jongste freestyle rolschaatskampioen ooit. Haar trofee was groter dan degenen die haar klasgenoten hadden; dat was een oppepper voor haar zelfvertrouwen.
 
Ze kreeg een graad in politieke wetenschappen en internationale relaties van de Springfield Universiteit in Massachusetts (1976)."Ik heb er 8 jaar over gedaan," vertelde ze. Nadat ze afgestudeerd was heeft ze een poos gewerkt bij de Case Western Universiteit in Cleveland. Toen ze weer terugkeerde in Youngstown, leerde ze gebarentaal. Toen las ze een vacature van de F.B.I voor het kantoor in Washington. Ze besloot te solliciteren; Op 30-jarige leeftijd begon ze met haar nieuwe baan.
 
Haar eerste opdracht was vingerdrukken onderzoeken. Toen ze op die afdeling werkte, begon ze een programma voor dove mensen. De theorie was dat ze door hun slechthorendheid niet afgeleid zouden worden. Het werk dat ze toen deed, 40 uur per week de lijntjes van vingerafdrukken tellen, was erg saai en monotoon.
 
Een paar maanden later werd haar door een paar agenten gevraagd eens te kijken naar een beveiligingsband die door een technische fout geen geluid had. Omdat ze uitstekend kon liplezen was ze in staat te vertellen wat de personen op de band zeiden, zodat de agenten hun werk konden voltooien.
 
Door dit succes kreeg Thomas een welkome promotie, ze mocht voortaan werken op de afdeling geheime bewaking.Ze kon op straat de gesprekken tussen criminelen zien, zelfs vanaf een verre afstand. Maar het grootste deel van de tijd zat ze voor een televisie naar videobanden te kijken. Ze werkte aan zaken als witte-boorden-criminaliteit, fraude en diamantensmokkel. In haar vrije tijd gaf ze rondleidingen in het F.B.I. hoofdkwartier.
 
Sue Thomas verliet de F.B.I. in 1983 vanwege medische redenen. Als ze gewild had, had ze terug kunnen komen, maar ze wilde meer dan het "Washington D.C.-gebeuren".
 
Ze ging in 1984-1985 naar de "Columbia Graduate School of Bible and Missions" in Zuid-Carolina. Ze was opgegroeid in een gezin dat erg christelijk gezind was. Als kind had ze een foto van Jezus aan haar slaapkamermuur hangen. Haar grootste wens in dit leven was om "de liefde en vergeving van God via zijn Zoon te verkondigen". Sue geloofde dat ze met Gods hulp alles kon. Ze zei ook vaak:" Als God een deur sluit, opent hij een andere".
 
In 1994 verhuisde ze terug naar Ohio om bij haar bejaarde ouders te zijn. Met z'n drieën maakten ze plannen om in een flat te gaan wonen, maar twee maanden voor de verhuizing stierf haar vader.
 
Het idee om van haar leven een tv-serie te maken, kwam kort nadat ze haar biografie, Silent Night geheten, had gepubliceerd (in 1990). Twaalf jaar later, na veel overleg, afwijzingen, conflicten, was de serie klaar om uitgezonden te gaan worden.
 
Het was uiteindelijk een e-mail die de doorslag gaf. Een nieuwe omroep, PAX geheten, wilde graag originele series uit gaan zenden.Twee broers, Dave en Gary Johnson, waren ingehuurd om van Sue's verhaal een script te schrijven. Omdat ze nog druk waren met een ander project, werd het schrijven van het script steeds uitgesteld. Ze stuurde ze een e-mail om ze te herinneren dat ze nog leefde en dat ze bad dat het project door hen zou worden gedaan. Toevallig lazen ze haar e-mail op dezelfde dag dat de omroep een deadline had. Op dat moment besloten ze om toch de serie "Sue Thomas, F. B. Eye" uit te gaan zenden. 
 
De serie laat een christelijke carrière-vrouw zien in een exotische werkomgeving. Het is losjes gebaseerd op Sue's ervaringen in Washington. Ze heeft intens meegewerkt aan de productie van de serie. Ze hielp mee met reviseren en was regelmatig aanwezig op de set in Canada. Ze speelde een belangrijke rol in het selecteren van de actrice die haar speelt- Deanne Bray.
 
Sue Thomas krijgt hulp van een hond die voor haar hoort, hij is getraind om dove mensen te helpen en laat hen weten wanneer de telefoon rinkelt of als er iemand aanbelt. In de serie is hij een golden retriever die Levi heet. In het echt had Sue, nadat ze de F.B.I. verlaten had, ook een hond die Levi heette (hij was geen golden retriever en is inmiddels overleden). Nu heeft ze een golden retriever die Gracie heet, helaas heeft zij kanker. Sue zegt, "Dus eigenlijk spelen mijn beide honden in de serie mee."
 
Sue heeft ooit drie maanden met haar hond vastgezeten op Hawaï, omdat dieren die voor het eerst op het eiland komen, vanwege de wetgeving drie maanden in quarantaine moeten. Sue doet de staat nu een proces aan, ze wil dat hoor-honden buiten die wet vallen. De rechtszaak begint in februari 2003.
 
Sue Thomas is een populair en inspirerend spreker geworden, ze reist van stad naar stad door het land.
Om het programma te promoten werd ze geïnterviewd door Tv-Guide en ze kwam ook bij de Today Show. Ze werkt ook aan een nieuw boek.
 
Vorig jaar, op 51-jarige leeftijd, werd Sue geconfronteerd met een nieuwe uitdaging: Ze heeft MS, en hierdoor gaat ze niet alleen slecht lopen, maar ook haar ogen (die belangrijk zijn om te kunnen liplezen) gaan achteruit. Ze weigert ook God de schuld te geven, ze zegt dat ze een nieuwe reis begonnen is en dat God haar de vele paden laat zien die mensen gaan in dit leven, zodat ze die beter kan begrijpen.
 
Sue hoopt dat mensen kunnen leren van haar tv-personage, vooral kinderen met een handicap en hun ouders die het er moeilijk mee hebben. "Het is mijn doel om hoop te brengen" , zegt Sue.