Amerika’s eerste gehoorgestoorde comedienne

door Stan Griffin, de speciale verslaggever 
van Dove Internationale Vrienden 

Toen Kathy Buckley een klein meisje was keken zij en de familie samen naar de televisie. Als haar ouders en haar broers lachten, dan lachte ze mee. Als zij huilden, dan huilde ze ook, om er bij te horen. Ze had geen idee wat er aan de hand was want Kathy was doof. Op een keer zag ze Red Skelton in "Freddy the Freeloader" en toen lachte ze vanzelf. Voor de eerste keer had ze contact met een acteur die niet sprak. Later zei ze: "Op een bepaalde manier bracht Red Skelton mij de waarde bij van communicatie – niet van woorden, maar wat het hart te zeggen heeft." Toen ze later Red Skelton ontmoette vertelde ze hem dit verhaal en ze omarmden elkaar "zodat onze harten een konden zijn…".

Kathy’s natuurkunde lerares gaf haar goed advies: "Leer te gebruiken wat je KAN, in plaats van je druk te maken over wat je NIET KAN". Op dat moment in haar leven had ze al meer dan genoeg problemen gehad.

Haar gehoorverlies werd pas in de tweede klas ontdekt.

Ze had een spraakgebrek, waardoor ze moeilijk met andere kon communiceren.

Haar was verteld dat ze achterlijk was en zat zelfs op een speciale school.

Toen ze in de zesde klas zat was ze 1.80 m.

En er was nog meer op komst!!

Pas toen ze acht jaar was werd Kathy’s doofheid ontdekt en niet aan haar uitgelegd. Ze dacht dat iedereen gerommel en "wha-wha" geluiden hoorde en ze had geen idee hoe woorden klonken. Omdat ze zich niet bewust was van het probleem, moest Kathy het alleen oplossen. Al heel vroeg in haar leven kon Kathy liplezen. Ze keek hoe andere mensen deden en dat deed zij dan ook.

Op de kleuterschool en in de eerste klas werd Kathy beschreven als "stoorzender" en iemand die niet haar best deed. Haar spraakgebrek werd "luie tong" genoemd. Ze sprak met een neusstem en ze sleepte met haar woorden en sprak met bepaalde combinaties.

Niemand weet met zekerheid wat haar conditie had veroorzaakt. Ze was Rh negatief bij haar geboorte en had een volledige bloedtransfusie nodig binnen 15 minuten na haar geboorte. Een vertraging van 12 uur kan haar gehoor aangetast hebben. Of het kon hersenvliesontsteking zijn geweest toen ze vijf jaar was.

Toen haar ouders eindelijk zich eindelijk bewust werden van haar gehoorproblemen stuurden ze Kathy naar het Hoor- en Spraakcentrum van Cleveland. Het gezin woonde in Noord Ohio. Ze werd getest en kreeg haar eerste hoorapparaat: een Zenith Diplomat uit 1961. Het was zwaar, groot en produceerde luide ontvangst. Ze vond het helemaal niet prettig en gebruikte het nauwelijks.

Kathy ging naar de Westfield/Dunbar School in het oosten van Cleveland. Gedurende een korte tijd woonde ze lessen bij met studenten die doof waren, andere waren geestelijk gestoord en sommige hadden lichamelijke afwijkingen (blind, geen ledematen enz.).

Toen ze naar Westfield ging zat ze in de derde klas en kreeg spraaklessen van Juffrouw Daily, de eerste lerares die een positieve invloed had in haar leven. De vierde klas deed ze in de lagere school van York. Er waren daar maar een paar studenten met hoorapparaten. Kathy probeerde de hare te verbergen, zodat het niet zo opviel. Of ze liet het gewoon thuis en vertrouwde op haar liplezen.

Toen ze naar de zesde klas ging was Kathy 1.80 m. Sommige van haar bijnamen waren: Vadertje Langbeen en Groene Reus.

Op de middelbare school moest ze van de natuurkunde leraar meedoen met het samenstellen van het jaarboek. Eerst als fotografe en in haar laatste jaar als redactrice.

Dit was erg goed voor haar zelfvertrouwen.

Kathy werd mannequin voor de Gouden Cirkel winkels voordat ze van de middelbare school af ging. Hier ging ze mee door totdat vanwege een auto-ongeluk haar gezicht verwondingen opliep en ze had 32 hechtingen nodig. Het was ziekenhuis in - ziekenhuis uit vanwege flauwvallen en hoofdpijnen; ze zat zelfs een tijdje in een inrichting. (De moeder van een vriendin werkte daar en "smokkelde" haar daaruit met de mededeling: "Daar hoor je niet").

Kathy begon weer met haar carriere als mannequin bij de Gouden Cirkel en ging wonen in een flat in een gebouw met wat oudere dames. Toen de dames haar hadden leren kennen, werd Kathy "geadopteerd" door de "oma’s".

Een tochtje naar het Eriemeer liep uit op een afschuwelijk ongeval. Toen Kathy op het strand lag te zonnebaden werd ze door een jeep van de strandwacht overreden. De verwondingen waren zeer ernstig. Een van de verpleegsters in de ambulance dacht zelfs dat ze dood was.

Kathy’s neus was gebroken, ze had een aantal interne verwondingen en de zenuwen in haar rug en benen waren beschadigd. Gedurende een tijd leed ze aan "geestelijke somatische verlamming". Een dokter zei haar dat ze misschien nooit meer zou kunnen lopen. Ongeveer anderhalf jaar lang was ze in een ziekenhuis (en in een rolstoel) voor behandeling en revalidatie. Een tijdje had ze wat gevoelloosheid in haar benen en een prikkerig en brandend gevoel. Na heel veel werk kon ze weer lopen en ook weer autorijden.

In 1976 had Kathy weer een auto-ongeluk. Ze was weer aan het werk voor de Gouden Cirkel toen de auto van een brug afreed en in een kreek terecht kwam. Kathy was een paar weken in bed met gewichten aan haar ledematen en ze kreeg veel medicijnen. Ze vreesde dat ze verslaafd zou raken en ze slikte toen niets meer. Zoals ze zelf zei: Ik moest mezelf redden".

In 1987 verhuisde Kathy naar Los Angeles, in Californie. Hier kreeg ze een invaliditeitsuitkering door "dom en doof" te zijn. Ze werkte als manager van een opslagplaats, serveerster en bij een autobedrijf. Ze had moeite met het begrijpen van de uitleg en raakte die banen kwijt.

Ze liet zich inschrijven bij een school voor modeontwerpers dankzij het geld dat ze uitgekeerd kreeg van de verzekering vanwege het ongeval met de jeep. Ze maakte het af en won de prijs voor de beste ontwerpster van dat jaar. Kathy kon genoeg banen krijgen, maar die blijven behouden was een tweede.

Kathy kreeg een nog een grote tegenslag. Ze had baarmoederhalskanker. Een jaar volgde met tests, behandeling en een operatie. Na een halfjaarlijks onderzoek was nog een operatie vereist. Na lang overwegen besloot ze om geen operaties meer te ondergaan. Zoals ze zelf zei: "Ik besloot die ongeloofelijke gave keuze genaamd te nemen en baas te worden van mijn leven. Ik veranderde mijn eetgewoonten. Ik ging mezelf anders bekijken …. en ik vergaf de mensen die me kwaad hadden gedaan….". Kathy was aangestoken door de woorden van Oom Frank: "Angst klopte op mijn deur. Geloof deed open. Er was niemand." Tot nu toe is Kathy vrij van kanker.

Kathy begon een baan bij een aerobicscentrum en werd een trainingstherapeut voor Vita-Fit, een medische- en fysiotherapie kliniek. Om geld te verdienen voor masseuse ging ze naar het Departement voor Revalidatie van Californie. Een vereiste was dat ze een hoortest moest ondergaan. Er kwam uit dat ze niet normaal hoorde, dat ze intelligent was - niet achterlijk – en ze werd officieel gehoorgestoord verklaard!

Een andere vereiste om subsidie te krijgen was dat ze een hoorapparaat moest dragen en niet afdoen. De techniek had voortgang gemaakt sinds de zestiger jaren en ze was blij verrast met het nieuwe hoorapparaat. Ze had geen behoefte om het te verbergen!

Kathy kreeg haar diploma voor masseuse en door met patienten om te gaan merkte ze hoe lachen het leven kon veraangenamen. Meer en meer bracht ze humor in haar werk en met positief resultaat.

Kathy had er altijd van de gedroom om actrice te worden. Door haar succes in haar beroep werd ze gestimuleerd om die droom na te jagen. Ze deed mee aan een comediewedstrijd, waarin geld werd ingezameld voor kinderen met hersenbeschadigingen.

Kathy bereidde zich voor door naar video’s van blijspelen te kijken, oefende in de huiskamer voor familie en vrienden en nam toneellessen. Ze leerde grappen te vertellen om sneller bij de clou te komen en zich vrij te voelen voor de microfoon.

Toen Kathy optrad kreeg ze open doekjes en ze won, en ze ging naar de halve finale en toen naar de finale. (Dit was min of meer georganiseerd als een sportevenement). Ze eindigde als vierde van de 80 doorgewinterde blijspelacteurs en -actrices. Deze hoge plaatsing inspireerde haar om carriere te maken als comedienne.

Kathy begon op te treden in locale clubs en werd later gecontracteerd voor optredens door het gehele land.. Eenmaal aan de gang en bleef ze 11 maanden van het jaar aan de slag. Haar eerste optreden was voor een club in Las Vegas.

Kathy’s televisieoptreden begon met een programma "Grappige Mensen" geheten. Ze werkte in shows in grote clubs die gefilmd werden om verkocht te worden aan kabelzenders. Een hoogtepunt in haar carriere was een optreden in de Tonight Show met Jay Leno. Ze was ook te gast in verschillende andere shows. Kathy had een gastoptreden in de show "Touched by an Angel".

In de negentiger jaren werden de clubs minder populair. Ze deed mee aan een programma waarin de nadruk werd gelegd op mensen met een handicap en de problemen met het krijgen van een baan voor deze mensen. Geleidelijk begon ze gebeurtenissen uit haar eigen leven te verwerken in haar comedies.

Kathy begon mensen te motiveren door middel van haar optredens. Ze raakte hoe langer hoe meer betrokken bij organisaties voor mensen met handicaps, in het bijzonder rechten voor kinderen.

Hier volgen wat gedeelten uit Kathy’s boodschap: "Iedere kan verkiezen te LEVEN en niet alleen maar te bestaan…….. Focusseer op het goede en niet op het slechte…… Kwaad en goed hebben hun beperkingen…. Doe en geniet ervan!!...... Kinderen moeten voor zichzelf op kunnen komen…."

Vervolgens deed Kathy mee met workshops in het hele land om mensen te motiveren.

Als comedienne kreeg Kathy diverse onderscheidingen.

Kathy staat nog steeds op de barricade voor mensen met een handicap. Kathy zegt dat het komt door God dat ze dit allemaal kan doen "want zij heeft door Hem vele bijzondere mensen kunnen ontmoeten.". Volgens haar is wat je bent is een gave van God en wat je daarmee doet is jouw gave aan God en "geloof is de gave hebben om te wachten en weten dat alles op den lange duur op zijn pootjes terecht zal komen.".

In 2001 was er programma op de televisie: "Kathy Buckley: Geen Etiketten, Geen Grenzen.". In dat jaar kwam er ook een boek uit: "Als je kon horen wat ik zag: Lessen over het Leven, Geluk hebben en de Keuzes die we maken."

Al vroeg in haar leven accepteerde Kathy de etiketten die volwassen haar gaven:" Achterlijk, niet proberen, lastig". Eindelijk kwam ze tot de ontdekking dat ze keuzes kon maken en ze heeft nu haar eigen "etiketten": actrice, comedienne, toneelschrijfster, spreekster en schrijfster.

Kathy Buckley is zonder twijfel bezig uit haar leven te halen wat er in zit en ze geniet van ieder moment!!