GLUCHY MUZYK
W czasie uczeszczania do szkoly dla nieslyszacych w Kansas, mówiono mu, ze jego wada sluchu nie pozwoli mu odniesc sukcesu na rynku muzycznym. Jego starsi szkolni koledzy, którzy nie wierzyli w jego twierdzenie, ze umie grac na perkusji, regularnie go bili. W koncu udowodnl im, ze nie maja racji i wygral w zakladzie o 20 dolarów. Po skonczeniu szkoly zrealizowal swoje marzenie; byl jednym z pierwszych zawodowych nieslyszacych perkusistow, a w koncu zostal pierwszym gluchym, którego utwór stal sie przebojem w telewizji MTV.
Zrobil równiez bardzo wiele, zeby przekazac swa muzyke fanom z uszkodzeniem sluchu. Jednoosobowe wystepy prezentuja jego glucha muzyke , która cechuje sie nowym typem rytmu i wibracji bębnów, wysokim tempem oraz efektami wizualnymi takimi jak gra wiatel, sztuczne mgly i balony. Wielu sluchaczom, wlaczajac w to innych nieslyszacych, ciezko uwierzyc, ze on potrafi tak dobrze pisac i grac. On sam wyjasnia to nastepujaco: Ja po prostu gram wyczuwajac wibracje w ten lub inny sposób .
Dzis Shawn Dale Barnett uczestniczy w wydarzeniach zwiazanych z gluchymi i uczy muzyki w róznych szkolach dla nieslyszacych, pomagajac swoim studentom rozumiec wibracje i rytm. Opowiada im o swoich doswiadczeniach zawodowych, swojej rodzinie i stylu zycia i o tym, jak sie uczyl zyc w swiecie słyszacych. Caly czas stara sie by muzyka byla doceniana w srodowiskach nieslyszacych.
Barnett urodzil sie calkowicie gluchy w 1963 roku i spedzil swoje wczesne lata w Leavenworth w Kansas. W wieku szesciu miesiecy usunieto kilka guzów z jego lewego ramienia. Czesciowo uszkodzenia pozostaly, tak wiec ramie pozostalo slabsze. Na szczescie nie utrudnia to trzymania paleczki perkusyjnej. Bardzo wczesnie stalo sie jasne, ze Barnett potrafi odbierac dzwieki muzyczne. Kiedy mial piec lat, zaczal grac na perkusji. Jego rodzina byla zadziwiona tym, jak utrzymuje regularne tempo. On wyjasnia to nastepujaco: Posiadalem naturalny rytm .
Jedna z przyjaciólek Barnetta byla pózniejsza gwiazda muzyki, Melissa Etheridge. Bardzo czesto rozmawiali o swoim przeznaczeniu w przemysle rozrywkowym i o marzeniach o byciu wielkimi.
Podczas uczeszczania do Szkoly dla Nieslyszacych stanu Kansas w Olathe, Barnett byl zniechecany do realizowania swoich marzen o muzyce. Kiedy próbowal powiedziec swoim kolegom szkolnym o swoim graniu na perkusji, oni go wysmiewali i bili. Jednak tuz przed skonczeniem szkoly, w 1981 roku udalo mu sie ich przekonac. W lokalnym barze nazywanym Clown , Barnett zalozyl sie z kilkoma uczniami ze swojej szkoly o 20 dolarów, ze zagra na perkusji z grajacym tam zespolem. Szef grupy pozwolil Barnettowi zasiasc, a on rozkolysal ten lokal. Wyszedl z dwudziestoma dolarami w kieszeni i silnym przekonaniem, ze bedzie mógl zarobic na zycie grajac na perkusji. Od tego czasu zaczal sie uwazac za zawodowca .Bedac odrzuconym przez swoich kolegów, Barnett wkroczyl do swiata slyszacych nigdy nie przyznajac sie do swojej gluchoty, chyba ze zostal zapytany bezposrednio. Jego zycie mialo wzloty i upadki, triumfy i tragedie. Barnett powiedzial, ze bycie nieslyszacym w przemysle rockowym nie jest latwe . Jednakze udalo mu sie ...obalic mity o nislyszacych muzykach...
Krótko po ukonczeniu szkoly, Barnett stracil swoja roczna córeczke, która zmarla nagle. Zdarzenie to zainspirowalo go pózniej do napisania My Baby, My Child , jednej z jego znanych piosenek (Barnett pisze teksty).
Podróz z zespolem (w którego sklad wchodzil równiez jego brat Steven Todd Barnett) do Hollywood w 1983 roku rozpoczela szesciomiesieczny okres zycia na ulicach i szybkiego wzrastania . Pózniej przylaczyl sie z zespolu, który ewoluowal do dzisiejszego Alice-in-Chains jak równiez pojechal w trase, zakladajac takie zespoly jak: REO Speedwagon, Skid Row, Warrunt, White Lion oraz LA Guns.
W 1987 roku Barnett napisal piosenke Leave the Light On , która zostala nagrana przez Belinde Carlisle. Wspiela sie ona az na numer 7 na liscie Billboardu.
Barnett powrócil do Kansas i zalozyl wlasna firme: S.D.B. Entertainment. W tym roku wydal swój pierwszy maxisingiel zatytulowany Silents in Black N’ White (Music from the Soul of A Deaf Man) . Jego brat wzial udzial w tym nagraniu grajac na gitarze i spiewajac. Na tej plycie sa nagrane trzy solowe partie perkusyjne oraz nastepujace piosenki napisane przez Barnetta: Bury Me in the Sand (o jego samotnosci w szkole) oraz Rosemary’s Garden (o Rosemary Kennedy, która byla opózniona w rozwoju siostra prezydenta Johna Kennedy’ego).
Wedlug Barnetta ostatnia piosenka zostala napisana po przeczytaniu artykulu o zapomnianym czlonku rodziny Kennedy. Próbujac sobie ja wyobrazic w Ogrodzie Rózanym Bialego Domu, pokazal ja jako ... samotna figure wedrujaca ... w bialej sukience . Barnett odczuwal pewnego rodzaju wspólnote z panna Kennedy poniewaz bycie nieslyszacym niesie pietno uposledzenia . Piosenka ta zostala wydana równiez jako singiel i sprzedana w 25000 egzemplarzy przez Internet.
Barnett wystapil we wszystkich piecdziesieciu stanach i pieciu innych panstwach.
W róznych okresach swojej kariery Barnett próbowal rozmaitych stylów muzyki: rocka, country, popu, bluesa, muzyki klasycznej, rapu, muzyki alternatywnej. Rozwinal oddzielny rodzaj stylistyki, któremu nadano etykiete gluchej muzyki . Utwory te sa wykonywane wylacznie przy uzyciu perkusji z towarzyszeniem efektów wizualnych.
W ciagu ostatnich czterech lat Barnett skoncentrowal sie na swojej kulturze, na ... ponownym laczeniu sie ze spolecznoscia nieslyszacych . W zeszlym roku zaprezentowal swój jednoosobowy program wiecej niz dwustu tysiacom osób, byl bohaterem artykulów prasowych i pojawil sie w programach telewizyjnych dla osób nieslyszacych i z uszkodzonym sluchem.
Barnett jest gotowy wystepowac na imprezach dla nieslyszacych, grajac i dodatkowo prezentujac efekty wizualne w postaci baloników, mgiel, blyskajacych swiatel pokazów pirotechnicznych.
Glebie uczuc w stosunku do swojej muzyki, Barnett wyrazil w nastpujosacym obistym wyznaniu: Perkusista utrzymuje rytm serc spolstwa . Aby zachecic mlodych nieslyszacych muzyków powiedzial: Tak czy inaczej, my nie slyszymy co o nas mówia krytycy.