De "dove muziek" man

Toen bij op de School voor Doven in Kansas zat, werd hem verteld dat zijn doofheid hem geen succes zou brengen in de muziekwereld. Op school werd hij regelmatig geslagen door oudere klasgenoten, die niet wilden geloven dat hij kon drummen. Uiteindelijk hadden ze ongelijk en won hij $20 in de weddenschap. Nadat hij zijn diploma behaalde van de School voor Doven in Kansas, ging hij zijn droom achterna; werd een van de eerste dove drummers en werd uiteindelijk de eerste dove man die een tophit had bij MTV.

Hij had ook veel gedaan om zijn geluiden direct over te brengen naar zijn dove fans. Zijn one-man show presenteert zijn "dove muziek" dat een nieuw type ritme brengt, drumvibraties, snelheidswisselingen en visuele effecten zoals knipperlichten, mistmachines en ballonnen.Voor veel toehoorders, doven incluis, is het moeilijk te begrijpen dat hij zo goed speelt en goed schrijft. Zoals hij het zelf beschijft :" Ik volg de vibraties op wat voor manier dan ook".

Tot op heden doet Shawn Dale Barnett mee aan gebeurtenissen die met doven te maken hebben en hij is leerkracht op verschillende scholen voor doven en helpt studenten met het begrijpen van vibraties en ritme. Hij praat met hen over dingen in zijn loopbaan, zijn familie en hoe het is in een horende wereld te leven. Hij blijft muziek inblazen in de dove gemeenschap.

Barnett werd geboren in 1963 en was volslagen doof en bracht zijn eerste levensjaren door in Leavenworth, Kansas. Toen hij 6 maanden was werden er verschillende tumoren verwijderd van zijn linkerarm. Een gedeelte van de schade was blijvend, dus de arm bleef wat krachteloos. Het weerhield hem er echter niet van om naar de drumsticks te grijpen. Toen Barnett nog heel jong was werd het duidelijk dat hij geluid kon voelen. Toen hij vijf jaar was begon hij op de drums te spelen. Het verbaasde zijn familie dat hij "maat kon houden". Of zoals hij zelf zei: "ik had een natuurlijk gevoel voor ritme".

Een van Barnett’s vriendinnen was een toekomstig muziekidool: Melissa Etheridge. De twee spraken vaak over hun levensweg in de showbusiness en hoe ze "ervan droomden om beroemd te worden".

Op de School voor Doven in Kansas te Olathe zat werd Barnett niet gestimuleerd om zijn dromen in de muziekwereld te volgen. Als hij zijn studiegenoten vertelde over het drummen werd hij belachelijk gemaakt en kreeg hij een pak rammel. Vlak voor zijn afstuderen in 1981 kon hij hen overtuigen. In een plaatselijke bar, "Clown" geheten, wedde Barnett met een paar schoolgenoten om $20 dat bij de drums kon spelen met de band van de bar. De leider liet Barnett meedoen en het "swingde de pan uit". Hij ging naar huis met $20 extra in de zak en de vaste overtuiging dat een bestaan kon opbouwen met drummen. Vanaf die tijd beschouwde hij zichzelf een "professional".

Door zijn schoolgenoten gemeden, heeft Barnett nooit iets gezegd over zijn doofheid tenzij het hem expliciet werd gevraagd. Zijn leven heeft zijn "ups en downs" gehad, zijn triomfen en tragedies. Zoals Barnett het zelf zegt:" Doof zijn in de rockmuziekwereld is niet gemakkelijk". Hij bleef doorgaan met: "het vernietigen van onzinverhalen over dove musici".

Kort na zijn afstuderen verloor Barnett zijn een jarig dochtertje aan wiegedood. Dat werd later zijn inspiratie voor "My Baby, My Child", een van de liedjes, die hij heeft gemaakt.

Een reis met de band en broer Steven Todd Barnett naar Hollywood in 1983 was het begin van 6 maanden "op straat leven" en "snel volwassen worden". Toen sloot hij zich aan bij een band waaruit later "Alice-in-Chains" ontstond, ging op tournee en was in het voorprogramma van "REO Speedwagon", "Skid Row" "Warrunt", "White Lion" en "L.A. Guns".

In 1987 schreef Barnett het lied "Leave the Light On", dat werd opgenomen door Belinda Carlisle. Het bereikte uiteindelijk de 7e plaats op "Billboards Top Ten".

Barnett ging terug naar Kansas en begon zijn eigen zaak: S.D.B. Entertainment. Dit jaar bracht hij zijn eerste EP uit met 5 liedjes: "Silence in Black ‘N White (muziek vanuit de ziel van een dove man)". Zijn broer deed ook mee en zong en speelde gitaar. In deze EP waren opgenomen 3 drumsolo’s en de volgende liedjes geschreven door Barnett: "Bury Me in the Sand" (over zijn eenzaamheid op school) en "Rosemary’s Garden" (over Rosemary Kennedy, de geestelijk gehandicapte zuster van John F. Kennedy).

Volgens Barnett schreef hij dit lied na het lezen van een artikel over de "vergeten" Kennedy. Hij probeerde zich haar voor te stellen in de rozentuin van het Witte Huis en in zijn verbeelding zag hij haar "als een eenzame figuur, die ronddwaalde in een witte jurk".

Barnett voelde zich verbonden met Rosemary Kennedy "omdat doof zijn het stigma heeft van geestelijk gehandicapt zijn". Dit lied werd als een enkel lied uitgebracht en er werden via het Internet 25.000 exemplaren verkocht.

Barnett heeft in 50 staten opgetreden en in 5 landen.

Af en toe heeft Barnett verschillende soorten muziek gespeeld: rock, country, pop, blues, klassiek, rap en alternatief. Hij heeft klanken ontwikkeld die het label kregen "dovenmuziek" Deze klanken werden gemaakt met alleen drums en visuele effecten.

Gedurende de afgelopen vier jaar heeft Barnett zich geconcentreerd op zijn eigen cultuur "weer verbinding maken met de dove gemeenschap". Vorig jaar presenteerde hij zijn one-man show voor meer dan 200.000 mensen, artikelen werden over hem geschreven, en hij verscheen in tv programma"s voor doven en gehoorgestoorden.

Barnett is bereid op te treden voor dove fans en dan deelt hij gratis ballonnen uit, er zijn luidsprekers, er is mist, knipperlichten en een soort vuurwerk.

De diepte van de gevoelens van Barnett over zijn muziek wordt vertolkt met deze persoonlijke verklaring: "De drummer houdt het ritme gaande van het hart van de maatschappij". Als aanmoediging voor dove artiesten zei hij: "We kunnen de recensenten toch niet horen!"


Table of Contents