De man uit Milaan

Geschiedenis heeft vele paradoxen vastgelegd (feiten die zichzelf lijken tegen te spreken), maar geen enkele is vreemder dan deze: twee van de grootste acoustische uitvindingen (die afhangen van iemands vermogen om te geluiden te horen) waren ontwikkeld door iemand die zelf gedeeltelijk doof was.

Die man was Thomas Alva Edison, zijn uitvindingen waren de phonograaf en de koolstofzender voor de telefoon. De laatste, een verbetering van het instrument van Alexander Graham Bell, gebruikt stukken koolstof om de stem van de gebruiker ongelimiteerde kracht te geven.

Voordat Edison overleed op 84 jarige leeftijd, had hij 1093 uitvindingen gepatenteerd.

Daaronder waren een paar van de meest nuttige en handige ooit ontworpen zoals de projector, de gloeilamp, de stock ticker (gebruikt op handelsbeurzen zoals Wall Street) en de alkalische batterij. Hij was vaak genoemd : de grootste uitvinder die ooit heeft geleefd en a) een tovenaar en b) een goochelaar.

Edison werd geboren op 11 februari, 1847, in Milan, Ohio. Iedereen noemde hem Al in plaats van Tom of Tommy . Toen hij zeven jaar was, verhuisde het gezin naar Port Huron, Michigan. Toen hij twaalf was werd hij krantejongen op de Grand Trunk Railroad, die tussen Port Huron en Detroit liep.

Edison verkocht kranten, broodjes, fruit en snoep aan de reizigers. Als de trein een stop maakte, ging hij naar het perron om zijn handel daar te verkopen.

Gedurende deze periode van zijn leven kwam zijn doofheid aan het licht. Later gaf hij verschillende oorzaken de schuld.

De eerste gebeurde toen Edison in de trein probeerde te klimmen terwijl deze bezig was het station te verlaten. De conducteur wilde helpen en tilde hem BIJ ZIJN OREN de trein in! Volgens Edison voelde hij iets in zijn hoofd kapot gaan Mijn doofheid is vanaf die tijd begonnen en alleen maar erger geworden

Een tweede episode had betrekking op een laboratorium dat Edison mocht inrichten in een lege goederenwagon. Hij bevoorraadde het met flessen met chemicaliŽn en deed experimenten in zijn vrije tijd.. Er ging iets fout en brand ontstond.

De goederenopzichter hielp Edison met het doven van het vuur, liep daardoor een brandwond op.. . De man was natuurlijk verstoord en hij gaf Edison een paar oorvijgen. Dat houdt in dat hij Edison een paar maal om de oren sloeg. Zoals hij het later in zijn leven beschreef: hij kreeg er zo van langs, dat hij er doof van is geworden .

Andere theorieŽn waren meer wetenschappelijk. Een was van een dokter die Edison op latere leeftijd behandelde. Deze geloofde dat de doofheid waarschijnlijk was veroorzaakt door een aangeboren afwijking, die te wijten was aan een beschadiging (ws door shock) .

In zijn jeugd had Edison verscheidene oorontstekingen die niet goed waren behandeld. Een had te maken met vochtophoping in het middenoor. Rheumatiek is ook genoemd. Bovendien had hij rode hond gehad.

Dit is waarschijnlijk de meest voor de handliggende verklaring voor de doofheid van Thomas Edison. Hoe het dan ook kwam, hij zei sinds ik 13 jaar was heb ik geen vogeltje horen zingen .

Edison was erg geinteresseerd in telegrafie en hing vaak rond bij de telegraafkantoren van de treinmaatschappij. Toen hij de zoon van de stationschef van Mount Clemens redde, die bijna werd geraakt door een losgeraakte wagon, kreeg hij als beloning wat gratis telegrafielessen. Spoedig werd hij erg handig met de punten en strepen in Morse.

Toen Edison kinderen kreeg, gaf hij er twee telegrafische namen: dochter Marion werd genoemd Dot (punt) en zoon Tom jr. heette Dash (streep).

Toen Edison 16 jaar was kreeg hij zijn eerste baantje als telegrafist in Port Huron. Zijn doofheid weerhield hem er niet van om de telegraaf te bedienen en de klikken te horen. Edison beweerde dat het hem hielp om de herrie van de telegrafiekamer weg te bannen.

Gedurende 5 jaar was Edison een reizend telegrafist , en reisde door het middenwesten van het ene baantje naar het andere. Toen hij 20 jaar werd was hij een van de snelste telegrafisten in de regio.

Tijdens zijn verblijf in Louisville, Kentucky gebeurde er wat in Edisons leven. Tijdens een veiling had hij 20 boeken gekocht en had die laten bezorgen bij zijn kantoor. Toen hij naar huis ging droeg hij de bundel over zijn schouder. Het was donker geworden en de vracht trok de aandacht van een agent.

De agent sommeerde Edison te stoppen, maar Edison kon hem niet horen. Toen loste de agent een waarschuwingsschot. Gelukkig kwam alles op zijn pootjes terecht.

Een baan in Boston gaf Edison de nodige tijd om te studeren en te experimenteren. Hij vond een machine uit die gebruikt kon worden in wetgevende aangelegenheden (zoals het parlement) als er gestemd moest worden. Door op een knop te drukken werd iedere stem automatisch geteld.

Toen Edison voor een comite van het Congress verscheen, werd hem medegedeeld dat het idee was verworpen om politieke redenen, maar niet om praktische. Vanaf toen volgde Edison deze regels over uitvindingen: wees er allereerst zeker van dat het gewenst of nodig is, ga er dan mee door .

Tegen 1868 was Edison een fulltime uitvinder. Hij vroeg patent aan op een verbeterd instrument voor de handelsbeurs en daardoor kreeg hij aardig wat geld. Hij en twee vrienden openden een bedrijf in Newark, New Jersey, om brandalarms, inbraakalarms en electronische apparaten voor het gebruik van de telegraaf te maken. Spoedig had hij 300 mensen in dienst die aan 50 uitvindingen werkten, die in verschillende stadia van ontwikkeling waren.

In Newark ontmoette Edison Mary Stillwell. Toen ze verkering hadden, zei hij later, gebruikte hij zijn doofheid als een excuus om dicht bij haar te zitten. Ze trouwden in 1871.

In 1876 verhuisden Edison en zijn partner hun werkplaats naar Menlo Park, New Jersey. Het volgende jaar ontwierp hij met succes de platenspeler en de koolstofzender van de telefoon. Nog een van zijn bijdragen aan de telefoon was het gebruik om met Hallo te antwoorden. Voorheen vroeg men Ben je klaar om te spreken? of zo iets, als met belde of een telefoontje kreeg.

Terwijl Edison aan het experimenteren was met de telefoon, moest hij wel kunnen vertrouwen op zijn assistenten. Eentje zei: We moeten naar hem brullen . Op een gegeven moment, terwijl men de zender testte, stuurden men een signaal dat Edison tussen zijn tanden had. De platenspeler was de favoriete uitvinding van Edison. Hij noemde het de pratende machine en gaf meer dan 3 miljoen dollars uit voor de ontwikkeling. Het bestond uit een cilinder bedekt met blikfolie. Een scherpe punt drukte tegen de cilinder. Aan die punt zat een dunne schijf in een ontvanger vast, waar vibraties werden omgezet van electrische tot acoustische signalen of omgekeerd en ook nog een groot mondstuk. De cilinder werd met de hand rondgedraaid als de operator in het mondstuk sprak (of hoorn). De stem liet de schijf vibreren. Terwijl dat gebeurde, maakte de scherpe punt een lijn in de folie.

Als de opname klaar was, werd de punt vervangen door een naald. De machine produceerde dan de woorden als de cilinder opnieuw werd rondgedraaid. Edison deed dit in zijn laboratorium, terwijl hij zong: Mary had een klein lammetje en het nog eens speelde.

Veel mensen wisten dat Edison niet goed kon horen. Hij ontving vele brieven van mensen die aan hetzelfde leden, en men vroeg hem een hoorapparaat te ontwikkelen. Edison liet twee assistenten werken aan zijn aurofoon , maar daar kwam niets uit.

Dokters stuurden Edison brieven en boden hem aan zijn doofheid te genezen. Hij weigerde altijd. Een eerdere poging had gefaald, het was er alleen maar erger door geworden.

In 1879 vond Edison met succes de gloeilamp uit een goedkope manier om via electriciteit licht te krijgen. Voorheen werd er gas gebruikt in huizen en voor straatlantaarns. Dat bracht brandgevaar met zich mee en ook kans op vergassing.

Terwijl Edison aan zijn doel werkte dacht hij aan 3000 mogelijkheden . Gedurende een jaar testte hij gloeidraadjes in de bol, die brandden en gloeiden zonder te smelten als de electiciteit er door ging. Eindelijk bleef hij bij een katoenen draad in koolstof gerold en gebakken. (Later werd bamboe gebruikt, en uiteindelijk bleef men bij een tungsten draad).

Edison zoog de bol vacuum, bracht er een draadje in aan en liet er electriciteit door heen gaan. De bol brandde 40 uur en de test werd een succes verklaard.

Edison liet 100 mensen werken aan knoppen, onderdelen, bollen, isolatie en aanverwante artikelen. Een dynamo werd ontwikkeld om electriciteit op te wekken.

In 1882 werkte zijn eerste commerciele electriciteitscentrale.

In 1884 overleed de vrouw van Edison. Hij hertrouwde twee jaar later en de naam van zijn tweede vrouw was Mina.

Een uitvindersbedrijf (een nieuw laboratorium) werd geopend in West Orange, New Jersey , in 1887. Hier ontwierp hij de filmcamera (kintigraaf) en projector (kintoscoop). Het was 1891. Dat waren de eerste practische modellen.

De kintoscoop was een klein soort doos, voor een soort gluurshow . In de doos werd de film geprojecteerd en werd door een persoon per keer bekeken door een gat in de bovenkant. Iemand anders vond een projector uit waardoor een hele zaal de film kon zien. Twintig jaar later construeerde Edison met succes een kintograaf dat een scherm had dat in verbinding stond met een phonograaf: een vroege versie van pratende plaatjes

Edison gebruikte zijn doofheid als een excuus om niet naar sociale gelegenheden te gaan. Hij voelde zich niet prettig in grote groepen. Toen ze in New Jersey woonden, gingen de Edisons soms naar het theater in New York. Hoewel Edison moeite had de tekst te volgen, hield hij erg veel van operette.

Soms woonden de Edisons formele bijeenkomsten bij. Daarbij vertrouwde Edison op de hulp van zijn vrouw. Toen ze verkering hadden leerde hij haar Morse. Tijdens conversaties had Mina haar hand op de knie van Edison. Ze tikte de woorden, zodat hij toch alles kon volgen.

Edison verscheen in 1890 tijdens een speciale bijeenkomst voor de Nationale Academie van Wetenschappen in Washington, D.C., om zijn phonograaf te demonstreren. De zaal was bomvol, maar tijdens de demonstratie zei Edison zelf helemaal niets.

Edison zei vaak dat zijn doofheid een voordeel was tijdens zijn werk; het maakte dat hij zich op zijn werk kon concentreren zonder afgeleid te worden. Hij geloofde ook dat hij beter kon horen dan wie dan ook. In die stilte kan ik de dingen beter overdenken . Door alle herrie worden onze zenuwen overbelast.

Toen hij op middelbare leeftijd kwam kreeg Edison weer oorklachten en onderging operaties. In Fort Myers, Florida, waar bij bezig was een nieuw laboratorium op te zetten, ontstond een abces onder een van zijn oren. Een operatie werd met succes uitgevoerd. In 1905 had hij een operatie aan zijn linkeroor. In 1908 had hij opnieuw een abces aan hetzelfde oor, waardoor hij diverse operaties moest ondergaan.

Toen Edison 23 jaar was, was zijn haar volkomen wit Als hij met iemand in gesprek was hield hij zijn hoofd altijd een beetje scheef en hij keek de persoon altijd strak aan. Dan was het net of hij die persoon speciale aandacht gaf.

Fotoís laten zien hoe hij over de platenspeler gebogen stond met zín oor bijna in de hoorn. Zijn rechterhand was achter zijn oorschelp. Hoewel je het op de fotoís niet kan zien, stond de platenspeler altijd keihard!

Een dag met Tom Edison kwam uit als stomme film in 1920. Daarin kon je een conversatie zien met Tom en een assistant. Edison houdt zijn hand achter zijn oor en zijn assistent schreeuwt. De baas fronst en geeft hem antwoord.

Edison had een speciale techniek om thuis naar pianomuziek te luisteren. Een aantal pianisten werd uitgenodigd te spelen met de mogelijkheid om gehuurd te worden door het bedrijf van Edison. Terwijl er werd gespeeld, zat Edison dicht bij het instrument en zette zijn tanden op de piano, zodat hij de trillingen door zijn schedel voelde gaan. Hij kon de meeste noten via zijn tanden voelen. Je kan nog steeds de tandindrukken zien op de piano die in zijn voormalige woning staat.

In 1915 was Edison belast met het huren van artisten om platen op te nemen voor zijn platenmaatschappij. Deze procedure werd het verkrijgen van een catalogus genoemd. Velen vonden het vreemd dat een doof persoon de enige was, die oordeelde over de muziek en de artiest. Edison deed dit door naar de platen te luisteren en zijn tanden in de platenspeler te zetten, zodat hij de zachte geluiden kon horen.

Gedurende de 1e wereldoorlog (1914-1918) was Edison het hoofd van het raadgevend adviesbureau van de marine. Hij stuurde de research in de richting van torpedomechanisme en anti-onderzeeŽruitrustingen. Ironisch was dat zoon Charles voor dienst werd afgekeurd vanwege gehoorverlies.

Aan het eind van zijn zeer productieve leven was Edison bijna geheel doof. Zijn secretaresse was zeer geduldig en philosofisch en noemde het nauwelijks.

Het jaar 1929 was gewijd aan Het Gouden Jubileum van het Licht , de 50 jarige verjaardag van het electrische peertje. Automagnaat Henry Ford schiep in Greenfield Village (Dearborn, Michigan) de permanente geboorteplaats van het licht . Het laboratorium van Edison verhuisde uit Menlo Park daar naar toe en werd een museum. Ford bracht ook het spoorwegstation, waar de chemische brand ontstond in de jeugd van Edison , daar heen.

Edison kreeg vele onderscheidingen gedurende zijn laatste jaren en zei dat men de medailles kon tellen per gewicht. Daaronder bevond zich een speciale gouden medaille van het Congress, vanwege verdiensten aan het vaderland.

Edison overleed op 18 oktober 1931 en werd begraven in Orange, New Jersey. In 1960 werd hij gekozen door de Universiteit van New York tot een van de Befaamde Grote Amerikanen. Zijn laboratorium en zijn nabijgelegenhuis (Glenmont) werden allebei tot Nationaal Historisch gebied verklaard. Paperassen en vroege modellen van uitvindingen zijn hier tentoongesteld en verder is alles zoveel mogelijk in de originele staat gelaten.

Over het onderwerp van werk en genialiteit zei Edison het volgende:

Hard werk kan men niet vervangen
Genialiteit is 2% inspiratie en 98% transpiratie .




Table of Contents