Geloof, Vertrouwen en Liefde.

Er was een brief voor me bezorgd, geadresseerd "Aan mijn favoriete kleindochter Sara".

Ik wist meteen dat die van opa was. Ik had hem onlangs gevraagd over vroeger, voornamelijk over oma en de oorlogsjaren.

Het was een lange brief en dit is opa's verhaal:

"Najaar 1940. Toen ik wakker werd zag ik een prachtige zonsopgang. De kleuren waren prachtig; oranje, rood en aan de bovenkant afgewerkt met blauw. De zon scheen majestueus over het landschap.

In die dagen werkte ik als melkbezorger en ik droeg een witte jas, een pet en een naamplaatje met "Horace" in vette letters.

Die morgen reed ik met de melkwagen naar Arden Grove, terwijl ik een liedje floot. Ik stopte bij de huizen. Ik nam mijn pet af. Ik haalde mijn hand door mijn bruine krulhaar en zette mijn pet toen weer op. Ik bezorgde de melk en toen ik terug liep zag ik tot mijn verbazing en jongen en een meisje die elkaar om de wagen achterna zaten. Het was een beetje moeilijk om uit te maken wie wie achterna zat. Eentje was George, maar het meisje kende ik niet. Ze droeg legerkleren. Haar haar was lang en donkerbruin.

Nu was George pas 12 jaar en hij hielp me weleens. Ik wist tot op dat moment niet waar hij woonde om dat we elkaar altijd op de hoek ontmoetten. Ik wilde gewoon meer over het meisje weten. Tot mijn verrassing kwam ik erachter dat ze het zusje van George was en ze zat hem achterna. Ik was wat teleurgesteld, dat ze de komende Zondag weer terug zou gaan naar de boerderij en dat was de volgende dag al. Ik probeerde haar het volgende weekend te ontmoeten. Dat zei ik tegen George en ik vroeg hem om zijn zuster te vragen of ik haar mee uit mocht nemen. Ik verwachtte een weigering, want voor zover ik wist had ze me niet eens gezien. George dacht dat het een grote grap was, maar hij zou het vragen.

Ik moest tot de volgende Zaterdag wachten voordat ik hem weer zag en die hele week liep ik maar aan het legermeisje te denken. Ik had zijn nek wel om kunnen draaien die dag, ook al had ik niet gevraagd om een antwoord, hij wist dat ik er op wachtte. Hij kwam en hij zei: "mijn zus zegt ja".

Ik zei tegen George dat hij mij voor de mal hield.

"Ze keek waarschijnlijk uit het raam om te kijken tegen wie ze ja had gezegd".

Ik keek op en zag dat de zuster van George naar me stond te kijken en toen liep ze weg.

's Avonds ging ik op de fiets naar Garden Grove. Ik liet mijn fiets bij de ingang staan, haalde diep adem en klopte op de achterdeur. George had een glimlach op zijn gezicht toen hij de deur opendeed, maar die kon beter beschreven worden als een grijns. Ik ging de kamer in en stond daar in stilte, terwijl ik goed werd bekeken door iedereen. Ik wilde omkeren en wegrennen. Tot mijn opluchting kreeg ik eindelijk de goedkeuring van haar ouders en we moesten om 10 uur thuis zijn.

Het meisje heette Dorothy, naar haar moeder. We gingen naar de bioscoop en zagen "Gaslicht" in zwart en wit, met 2 beroemde filmsterren.

Gaandeweg werd het donker. Ik liep haar maar van opzij aan te kijken. Onderweg naar huis durfde ik uiteindelijk mijn arm om haar middel te slaan, nadat ik alle moed daartoe had vergaard en een weigering verwachtte. We stonden onder het afdak een andere afspraak te maken, toen een hoofd om het hoekje verscheen om te zeggen dat het tijd was om op te stappen. Ik gaf haar een zoen op haar wang. Dorothy glimlachte en ging toen naar binnen.

Naarmate de tijd verstreek zagen we elkaar geregeld en ik realiseerde me dat ik verliefd op haar was. De eerste keer dat ik haar op haar mond kuste was toen we langs een kanaal wandelden. We wandelden wat af in die dagen.

Een jaar daarna wandelden we naar haar huis. Ik hield haar tegen en zei "Wil je mijn verloofde worden?

"Dorothy zei:"Voel je je goed?"

Ik geloof dat nog nooit iemand zo'n antwoord heeft gehad. Dus ze vond het goed dat we ons zouden gaan verloven. Na een paar weken waren we verloofd en kort daarna werd ik vrijwilliger voor de engelse luchtmacht en ik was in Blackpool gestationeerd. Ik was 20 en zij was 17.

Ik was weg om te werken. We schreven elkaar vaak brieven. Plotseling kwam de ring terug in het kamp waar ik verbleef.. Nu realiseerde ik de fout die ik had gemaakt doordat ik een ander meisje, Anna Wheldon, had geschreven, voordat ik de ware had leren kennen. Die woonde in de buurt van Arden Grove.

Ik had een paar dagen verlof. Ik ging naar Arden Grove en liep de straat op en neer waar Dorothy woonde, in de hoop haar te zien.

Plotseling gingen Dorothy en George naar het theater. Ik volgde hen naar binnen. Ik zat naast haar. De film zag ik niet eens. Toen namen Dorothy en George de bus naar huis. Dorothy fluisterde tegen George: "Waarom volgt hij me? Ik wil hem helemaal niet meer om me heen".

In de bus keek George me aan en vond dat ik er afschuwelijk uit zag.

Al spoedig gingen ze naar huis. Ik hield hen staande en zei tegen George dat ik zijn zuster onder vier ogen wilde spreken. George begreep het en ging weg.

Ik zei: "Luister naar me, Dorothy. Ik hou zo veel van je. Ik weet dat ik een fout heb begaan door een brief naar Ada te sturen. Dat moet je geloven. Ik hou van jou en niet van Ada. Ada en ik zijn gewoon vrienden nu. Ik wil je niet kwijtraken. Voor mij ben jij de enige. Doe nu asjeblieft die ring weer aan je vinger en doe die nooit meer af. Vertrouw me asjeblieft. Het was gewoon een vergissing.

Dorothy keek me aan. Haar gezicht was zo lief en zo onschuldig. Daar donkere haar was in een paardestaart. Ze zei zachtjes: "Het spijt me. Misschien moet ik je vertrouwen. Vergeef me, ik hou ook van jou".

Mijn gezicht lichtte op en ik glimlachte. Ik sloeg me armen om haar heen en knuffelde haar en kuste haar. Dorothy lachte. Ik had mijn verloofde terug.

Ik werd verplaatst naar een ander kamp. Eind april 1942 kwam ik weer terug van verlof.

Toen besloten we te gaan trouwen op 11 mei door middel van een speciale akte. Dorothy leende een bontmantel en ze had een nieuwe jurk met een lelietje-van-dalen uit de tuin in haar knoopsgat. Na de huwelijksplechtigheid gingen we terug naar haar moeders huis voor broodjes en thee. Naderhand gingen we naar een plaatselijk café om iets te drinken..

Ik zei: "Je bent de mooiste dame die ik ooit heb gezien. Je weet dat ik heb gezworen dit nog eens over te doen in de kerk. Een fatsoenlijke inzegening. Ik maak je voor altijd gelukkig. Ik hou van je Mevrouw Hinton".

Dorothy glimlachte: "Ik hou ook van jou, meneer Hinton".

Een buur kwam met een telegram: mijn verlof was onmiddellijk ingetrokken.

Dorothy kon nog uitbrengen: "Ik weet het. Geen huwelijksreis. Ik zal je missen".

Ik werd naar Zuid Afrika gestuurd. Gedurende mijn diensttijd bij de engelse luchtmacht stuurde ik berichten in morse en bediende de mitrailleur aan boord en gedurende drie jaar verhuisde ik van basis naar basis in Noord Afrika en Italie.

Op een avond in Italie schreeuwde een vriend: "Vooruit Horace, we gaan nu".

Ik holde en ging het vliegtuig in. Een andere vriend zei: "Nog steeds brieven aan je vrouw aan het schrijven?"

"Ja, ik wil de brief nog posten. Ik heb geen tijd. He, vliegen we met dit vliegtuig, een Lancaster?"

"Dat is een schoonheid".

Ik grinnikte en vroeg: "Hoe lang duurt het nog voor de oorlog over is?"

"Heel gauw. Geloof me. Ik weet dat we vrienden verloren hebben en dat we onze families missen".

Een paar uur gingen voorbij, we vlogen door de diepblauwe lucht. Ik keek hoe mijn vier vrienden met elkaar zaten te praten.

Een van hen zei: "Een vijandelijk vliegtuig komt op ons af. Klaarmaken".

Ik hield het machinegeweer goed vast en bleef het vijandelijke vliegtuig beschieten.

Mijn vriend schreeuwde: "Je hebt het geraakt".

Plotselijk werd er flink op ons geschoten. Het vliegtuig was buiten controle.

Ik was geraakt aan de rechterkant van mijn hoofd. Ik loeide: "Ik ben geraakt".

Mijn vriend brulde: "Hou je goed vast. We gaan naar beneden".

Het vliegtuig landde en verongelukte.

In Arden Grove sliep Dorothy in bed met haar 14 jarige zuster Glady. Dorothy was bezweet en bang.

Glady maakte haar wakker en zei: "Dorothy, word wakker".

Dorothy trok haar lichaam op en schreeuwde. Ze fluisterde: "Mijn man heeft een ongeluk. Een vreselijk ongeluk. "Het is maar een droom. Een nare droom".

"Misschien wel" zei ze en staarde naar het plafond.

In drie maanden had ze geen brief gehad. Ze was ongerust. Maar op een dag schreeuwde Glady: "Er is een brief voor je gekomen".

Dorothy nam de brief in ontvangst, waarin stond dat haar man in het ziekenhuis lag omdat het vliegtuig was verongelukt. Ze zei: "Het was dus waar. Mijn man heeft een ongeluk gehad. Laat hem asjeblieft niet dood gaan".

Haar moeder was geschokt en hield haar stevig vast.

Ik knipperde met mijn ogen en keek rond. Ik realiseerde me dat ik in een ziekenhuis in Noord Afrika was. Ik had pijn. Ik was blij dat ik leefde. Maar wat was er met mijn vrienden gebeurd?

Na drie jaar keerde ik terug naar Engeland om daart gestationeerd te worden. Dorothy rende naar me toe en knuffelde me. Ze keek me aan en zei: "Je hebt een litteken (ze keek naar het litteken op mijn hoofd). O Horace, je bent veilig. En ik hou van jou".

Ik zoende en knuffelde haar Ik dacht aan de oorlog in Italie. Het was vreselijk.

Veertig jaar later hadden Dorothy en ik de huwelijksplechtigheid in de kerk en we hadden fijne kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen.

Ik keek naar de laatste woorden aan de onderkant van de brief. Er stond: "Dat was en is vandaag Geloof, Vertrouwen en Liefde". Mijn opa heeft erg geboft. Ik ben blij dat ze getrouwd zijn. Ik keek naar de foto van opa en oma op de toilettafel. Ze zijn oud en gelukkig. Het litteken van mijn opa ging nooit meer weg. Het was een pijnlijke herinnering voor hem. Hij sprak er nooit over. Ik hield van hem. Ik was blij dat hij mijn opa was.

Ik zou dit graag willen opdragen aan mijn opa. Horace Hinton 1920-1993.

Back to Table of Contents